Geschatte leestijd: 2 minuten

In mijn vorige blog kon je al lezen dat ik geen aangeboren talent heb voor het kopen van financieel succesvolle woningen. Maar ik laat het er niet bij zitten. Mijn volgende project moet en zal dat wel worden. Uiteraard is dat niet de grootste drijfveer voor het kopen van een nieuw huis. De stad waar ik nu woon, is mij te saai.

Je moet je bedenken dat ik ooit als provinciaaltje geboren ben. Ik groeide heel veilig op in een dorp, in een kinderrijke buurt met rijtjeshuizen. Iedereen kende elkaar. Ik heb hier als kind heerlijk buiten kunnen spelen. Maar toen ik tiener werd en in de grote stad naar de middelbare school ging, wist ik al snel: zo wil ik het later nooit doen.

Avontuurlijk aangelegd

Ik was als tiener redelijk avontuurlijk aangelegd. Op mijn dertiende kwam ik voor het eerst dronken thuis na een hockeyfeestje. Op mijn veertiende ging ik iedere zaterdagavond naar dansles in de grote stad. De ouders van ons provinciaaltjes brachten ons hier om de beurt naartoe. Waar wij 5 minuten na aankomst meteen onze jassen weer pakten om naar de discotheek te rennen. Want mijn god, dansles … who the fuck cares?

Op je veertiende een discotheek voor 18+’ers binnenkomen, bleek zo eenvoudig als wat. In die tijd nam men nog genoegen met een kopie van een identiteitsbewijs. Dus hoe makkelijk was het om hier een beetje mee te sjoemelen?! Helaas, dat bleek in eerste instantie toch lastiger te zijn dan gedacht. De uitsmijter bleek mij namelijk te kennen als de dochter van. En hij wist dat ik bij lange na geen 18 was.

Vette knipoog

Mijn vriendin en ik kregen een vette knipoog van de uitsmijter en in mijn verdere discocarrière had hij zichzelf opgeworpen als onze pater maternitas. Hij heeft ons nooit verlinkt. Sterker nog, enkele jaren later zou hij mijn vader tegenhouden als die zich had bedacht dat het wel geinig zou zijn om even binnen te komen kijken.

Anyway, de stad bleek een grote aantrekkingskracht op me te hebben. Nooit van mijn leven zou ik in een suf dorp gaan wonen. In mijn studententijd trok in naar een buitenlandse stad om vervolgens terug te keren naar … het platteland. Laten we het er maar op houden dat niets zo veranderlijk is als de mens.

Omwegen

Na wat omwegen ben ik uiteindelijk in een slaapstad in de Randstad terechtgekomen. Ik, die altijd zo gecharmeerd was van jaren ’30 woningen, streek neer in een grote put aan nieuwbouwwoningen. Nu ben ik al niet de sterkste als het gaat om oriëntatievermogen, maar hoe onmogelijk was het om hier de weg te leren kennen als echt alles op elkaar lijkt?

Ik heb deze stad uiteindelijk nog wel leren te waarderen. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan: ik wil graag verhuizen naar de grote stad. De keuze is gevallen op het bruisende Rotterdam.

Lees ook: Zoektocht naar een huis (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *